نشستن قورباغهای در کودکان یکی از الگوهای نشستن رایج در سنین پایین است که عمدتا توجه والدین و متخصصان حوزه رشد کودک را به خود جلب میکند. این نوع نشستن، اگرچه در نگاه اول ساده و طبیعی به نظر میرسد، اما از نظر وضعیت بدنی و رشد حرکتی کودک نیازمند بررسی دقیقتری است. آگاهی از دلایل بروز این حالت نشستن و پیامدهای احتمالی آن میتواند نقش مهمی در ارزیابی صحیح وضعیت حرکتی کودک داشته باشد. در این مقاله بهصورت تخصصی به بررسی نشستن قورباغهای کودکان میپردازیم و تلاش میکنیم با ارائه توضیحات کاربردی و علمی، دید روشنی نسبت به این الگوی نشستن ارائه دهیم. در ادامه، علل بروز نشستن قورباغهای، زمانهایی که نیاز به توجه بیشتری دارد و راهکارهای اصلاحی مرتبط با آن را بررسی خواهیم کرد؛ مطالبی که مطالعه آنها میتواند درک دقیقتری از این موضوع ایجاد کند.
صحبت های دکتر احمدرضا میربلوک را در مورد نشستن قورباغه ای کودکان بشنوید و ببینید چه تاثیری برای به وجود آوردن پای پرانتزی دارد.
نشستن قورباغهای کودکان چیست؟
نشستن قورباغهای کودکان که با عنوان نشستن W شکل (W-Sitting) نیز شناخته میشود، حالتی از نشستن است که کودک روی زمین مینشیند، زانوها را خم میکند و پاها را به سمت بیرون و عقب بدن قرار میدهد، بهطوری که از بالا شکل حرف W ایجاد میشود. در این وضعیت، لگن در حالت چرخش داخلی قرار میگیرد و وزن بدن بهطور مستقیم روی مفاصل ران و زانو منتقل میشود.
این نوع نشستن بیشتر در کودکان نوپا و پیشدبستانی دیده میشود و عمدتا به دلیل انعطافپذیری بالای مفاصل و سهولت حفظ تعادل انتخاب میشود. نشستن قورباغهای در برخی سنین میتواند بهصورت مقطعی مشاهده شود، اما در صورت تکرار مداوم، نیاز به بررسی دقیقتر دارد. بهطور کلی، نشستن قورباغهای بهعنوان یک الگوی نشستن غیراستاندارد شناخته میشود و ارزیابی آن بر اساس سن کودک، میزان تکرار و شرایط حرکتی انجام میگیرد.
چرا برخی کودکان به صورت قورباغهای مینشینند؟
نشستن قورباغهای در کودکان عمدتا به دلایل مشخص جسمی و الگوهای حرکتی مرتبط است. این نوع نشستن بهدلیل سهولت انجام، در برخی کودکان بیشتر تکرار میشود. در ادامه، هر یک از دلایل بهصورت کامل بررسی شده است.
انعطافپذیری بالای مفاصل لگن و ران
در سنین پایین، مفاصل لگن و ران کودکان دامنه حرکتی بیشتری نسبت به بزرگسالان دارند. این انعطافپذیری بالا باعث میشود چرخش داخلی رانها و قرار گرفتن پاها به سمت بیرون بدون ایجاد فشار یا محدودیت انجام شود. در چنین شرایطی، نشستن قورباغهای از نظر حرکتی سادهتر از سایر حالتهای نشستن است و کودک بدون صرف انرژی اضافی این وضعیت را انتخاب میکند. هرچه دامنه حرکتی مفصل بیشتر باشد، احتمال انتخاب این نوع نشستن نیز افزایش مییابد.
کاهش نیاز به درگیری عضلات مرکزی بدن
در حالت نشستن قورباغهای، سطح اتکای بدن با زمین افزایش پیدا میکند. این وضعیت باعث میشود حفظ تعادل بدون فعالسازی قابلتوجه عضلات شکم و کمر امکانپذیر باشد. در مقابل، حالتهای نشستن استاندارد نیازمند کنترل فعالتر تنه هستند. به همین دلیل، برخی کودکان بهطور ناخودآگاه حالتی را انتخاب میکنند که نیاز کمتری به کنترل عضلانی داشته باشد.
اگر پس از مطالعه اطلاعات این مقاله، تمایل دارید وضعیت خود را بهصورت دقیقتر با دکتر احمدرضا میربلوک در میان بگذارید و تزریق خود را انجام دهید، کافیست فرم زیر را پر کنید. تیم مشاوره دکتر میربلوک در سریعترین زمان ممکن با شما تماس خواهند گرفت.
تثبیت الگوهای حرکتی در سنین اولیه
الگوهای حرکتی که کودک در سالهای ابتدایی رشد تجربه میکند، میتوانند در صورت تکرار به عادت حرکتی تبدیل شوند. اگر نشستن قورباغهای در این دورهها بهصورت مداوم انجام شود، مغز کودک آن را بهعنوان یک الگوی پایدار ثبت میکند. در نتیجه، حتی زمانی که گزینههای حرکتی دیگر نیز در دسترس باشند، کودک همان الگوی آشنا را تکرار میکند.
سهولت انجام فعالیتها در این وضعیت
نشستن قورباغهای به کودک اجازه میدهد بدون تغییر وضعیت بدن، به اطراف دسترسی داشته باشد. در این حالت، چرخش به طرفین، خم شدن به جلو یا دسترسی به اشیای اطراف سادهتر انجام میشود. این ویژگی باعث میشود هنگام بازی یا انجام فعالیتهای نشسته، این نوع نشستن برای کودک کاربردیتر به نظر برسد.
ویژگیهای ساختاری اندام تحتانی
در برخی کودکان، نحوه قرارگیری استخوان ران، زانو یا پا بهگونهای است که نشستن قورباغهای را تسهیل میکند. این ویژگیهای ساختاری ممکن است باعث شود سایر حالتهای نشستن برای کودک محدودکنندهتر باشند. چنین شرایطی بهتنهایی نشانه مشکل نیست، اما در صورت تداوم الگوی نشستن، نیاز به بررسی دقیقتری دارد.
آیا نشستن قورباغهای برای کودکان مضر است؟
نشستن قورباغهای در کودکان به صورت مطلق بهعنوان یک وضعیت آسیبزا شناخته نمیشود، اما ادامهدار بودن این الگوی نشستن میتواند بر رشد حرکتی و الگوهای حرکتی کودک اثرگذار باشد. بررسی میزان تاثیر آن نیازمند توجه به سن، مدت زمان استفاده و تکرار این وضعیت است.
نشستن قورباغهای در سنین پایین
در سالهای ابتدایی رشد، مفاصل کودکان دامنه حرکتی بالایی دارند و الگوهای حرکتی هنوز به طور کامل تثبیت نشدهاند. در این بازه سنی، نشستن قورباغهای ممکن است به صورت موقت و در کنار سایر حالتهای نشستن دیده شود. اگر کودک بتواند بهراحتی وضعیت خود را تغییر دهد و از الگوهای نشستن متنوع استفاده کند، این حالت عمدتا بهعنوان بخشی از فرآیند طبیعی رشد حرکتی در نظر گرفته میشود و به تنهایی نشانه آسیب یا اختلال نیست.
تاثیر بر مفاصل لگن و اندام تحتانی
در نشستن قورباغهای، مفاصل لگن در وضعیت چرخش داخلی و دامنه خاصی از حرکت قرار میگیرند. تداوم این وضعیت میتواند باعث شود مفاصل ران، زانو و مچ پا به طور مکرر در یک الگوی ثابت بارگذاری شوند. در بلندمدت، این مسئله ممکن است باعث کاهش تنوع حرکتی و استفاده کمتر از سایر دامنههای طبیعی مفاصل شود. اهمیت این موضوع زمانی بیشتر میشود که کودک برای مدت طولانی فقط از این نوع نشستن استفاده کند.
شما میتوانید برای دریافت نوبت و مشاوره آنلاین بر روی دکمه زیر کلیک کنید.
تاثیر بر الگوی حرکتی و تعادل
یکی از ویژگیهای نشستن قورباغهای، کاهش نیاز به درگیری فعال عضلات مرکزی بدن است. در این وضعیت، بدن بدون نیاز به کنترل پویا، تعادل خود را حفظ میکند. اگر کودک بهطور مداوم از این حالت استفاده کند، فرصت تمرین الگوهای حرکتی که نیازمند فعالسازی عضلات شکم، کمر و لگن هستند، کمتر میشود. این موضوع میتواند بر شکلگیری الگوهای تعادلی و هماهنگی حرکتی تاثیر بگذارد.
ارتباط با وضعیت ستون فقرات
در نشستن قورباغهای، ستون فقرات عمدتا در وضعیت فعال و اصلاحشده قرار ندارد. تداوم این حالت میتواند باعث شود کودک کمتر از الگوهای نشستن صحیح که ستون فقرات را در وضعیت متعادلتری قرار میدهند استفاده کند. اگرچه این موضوع بهتنهایی منجر به تغییر ساختاری در ستون فقرات نمیشود، اما از نظر آموزش الگوهای حرکتی صحیح و پیشگیری از عادتهای نادرست حرکتی اهمیت دارد.
شاید این مطلب برای شما مفید باشد: پارگی عضله چهارسر ران
مزایا و معایب نشستن قورباغهای
نشستن قورباغهای یا نشستن W شکل یکی از الگوهای نشستن است که در برخی کودکان دیده میشود. این وضعیت نشستن، بسته به سن کودک و میزان تکرار، میتواند هم مزایای کوتاهمدت و هم معایبی در الگوی حرکتی داشته باشد. در ادامه، مزایا و معایب نشستن قورباغهای بهصورت دقیق و تفکیکشده بررسی شدهاند.
مزایای نشستن قورباغهای
نشستن قورباغهای در برخی کودکان بهعنوان یک الگوی نشستن قابل مشاهده است که در شرایط مشخص میتواند کارکردهایی داشته باشد. این وضعیت نشستن به دلیل ایجاد ثبات و سهولت حرکتی، ممکن است در سنین پایین یا در بازههای کوتاهمدت مورد استفاده قرار گیرد. در ادامه، مهمترین مزایای نشستن قورباغهای بهصورت دقیق بررسی میشوند.
- ایجاد ثبات و پایداری بیشتر هنگام نشستن: نشستن قورباغهای سطح اتکای وسیعی با زمین ایجاد میکند و باعث میشود بدن کودک در وضعیت پایدار قرار بگیرد. این حالت بهویژه برای کودکانی که هنوز مهارتهای تعادلی آنها بهطور کامل تکامل نیافته است، حفظ ثبات را آسانتر میکند.
- کاهش نیاز به کنترل فعال تنه: در این نوع نشستن، بدن بدون درگیری قابلتوجه عضلات مرکزی تنه تعادل خود را حفظ میکند. به همین دلیل، کودک میتواند برای مدت کوتاه بدون خستگی عضلانی در این وضعیت باقی بماند.
- سهولت انجام فعالیتهای نشسته: نشستن قورباغهای به کودک اجازه میدهد بدون تغییر مکرر وضعیت بدن، به اطراف دسترسی داشته باشد. این موضوع انجام فعالیتهایی مانند بازیهای نشسته یا دستکاری اشیاء را سادهتر میکند.
معایب نشستن قورباغهای
در کنار مزایای محدود، تداوم نشستن قورباغهای میتواند پیامدهایی در الگوهای حرکتی و نحوه استفاده از مفاصل ایجاد کند. بررسی معایب این نوع نشستن زمانی اهمیت پیدا میکند که کودک بهطور مکرر و طولانیمدت از این وضعیت استفاده کند. در ادامه، مهمترین معایب نشستن قورباغهای در کودکان توضیح داده شدهاند.
- کاهش تنوع الگوهای حرکتی: تداوم نشستن قورباغهای میتواند باعث شود کودک کمتر از سایر حالتهای نشستن استاندارد استفاده کند. این موضوع تنوع حرکتی را کاهش میدهد و فرصت تمرین الگوهای صحیح نشستن را محدود میکند.
- درگیری نامناسب مفاصل لگن و اندام تحتانی: در این وضعیت، مفاصل لگن و ران بهطور مداوم در حالت چرخش داخلی قرار میگیرند. تکرار طولانی مدت این الگو میتواند باعث استفاده بیشازحد از یک دامنه حرکتی خاص و کاهش تعادل عملکردی مفاصل شود.
- کاهش فعالیت عضلات مرکزی بدن: نشستن قورباغهای نیاز کمی به فعال سازی عضلات شکم و کمر دارد. اگر کودک به طور مداوم از این وضعیت استفاده کند، فرصت تقویت و هماهنگی این عضلات کاهش پیدا میکند.
- تثبیت الگوهای حرکتی نادرست: در صورت تداوم، نشستن قورباغهای میتواند به یک عادت حرکتی تبدیل شود. تثبیت این الگو ممکن است اصلاح آن را در سنین بالاتر دشوارتر کند و بر سایر مهارتهای حرکتی تاثیر بگذارد.
تفاوت نشستن قورباغهای با سایر حالتهای نشستن
نشستن قورباغهای یکی از الگوهای نشستن در کودکان است که عمدتا در کنار حالتهای دیگر نشستن دیده میشود. مقایسه این وضعیت با سایر حالتهای نشستن به درک بهتر تفاوتها، میزان درگیری عضلات و اثر هر الگو بر تعادل و کنترل بدن کمک میکند. در جدول زیر، نشستن قورباغهای با رایجترین حالتهای نشستن کودکان مقایسه شده است.
| نوع نشستن | وضعیت پاها | میزان درگیری عضلات مرکزی | تاثیر بر تعادل | ارزیابی کلی |
|---|---|---|---|---|
| نشستن قورباغهای (W-Sitting) | پاها به سمت بیرون و عقب بدن | کم | تعادل بالا بدون کنترل فعال تنه | الگوی غیراستاندارد در صورت تداوم |
| نشستن چهارزانو | پاها ضربدری در جلوی بدن | متوسط تا زیاد | نیازمند کنترل تنه | الگوی مناسب و توصیهشده |
| نشستن با پاهای کشیده | پاها صاف در جلوی بدن | متوسط | تعادل متوسط | مناسب در صورت تنوع حرکتی |
| نشستن روی زانو | زانوها زیر بدن | متوسط | کنترل تعادل متوسط | قابل استفاده در بازههای کوتاه |
| نشستن روی صندلی متناسب با قد | پاها روی زمین، زانو ۹۰ درجه | زیاد | تعادل کنترلشده | الگوی استاندارد نشستن |
نشستن قورباغهای تا چه سنی طبیعی است؟
نشستن قورباغهای در کودکان عمدتا در سنین پایین و دورههای اولیه رشد حرکتی مشاهده میشود و در بسیاری از موارد میتواند بهصورت گذرا دیده شود. ارزیابی طبیعی یا غیرطبیعی بودن این الگوی نشستن به سن کودک و میزان تکرار آن بستگی دارد. در اغلب کودکان، نشستن قورباغهای تا حدود ۳ سالگی میتواند بهصورت مقطعی دیده شود. در این سن، انعطاف پذیری مفاصل بالا است و الگوهای نشستن هنوز بهطور کامل تثبیت نشدهاند. اگر کودک در کنار این وضعیت، از سایر حالتهای نشستن نیز استفاده کند، اصولا این موضوع طبیعی تلقی میشود.
با افزایش سن و بهویژه پس از ۴ سالگی، انتظار میرود تنوع الگوهای نشستن افزایش پیدا کند و کودک کمتر از حالت قورباغهای استفاده کند. ادامهدار بودن این نوع نشستن در سنین بالاتر، بهخصوص اگر بهصورت غالب باشد، نیازمند بررسی دقیقتر است. بهطور کلی، نشستن قورباغهای زمانی طبیعی در نظر گرفته میشود که محدود به سنین پایین باشد، بهصورت موقت انجام شود و جایگزین سایر حالتهای نشستن نشود. در غیر این صورت، ارزیابی تخصصی میتواند به تشخیص صحیح کمک کند.
نشستن قورباغهای چه تاثیری بر راه رفتن کودک دارد؟
نشستن قورباغهای در صورتی که بهصورت مداوم در الگوی حرکتی کودک باقی بماند، میتواند بهطور غیرمستقیم بر نحوه راه رفتن او اثر بگذارد. در این وضعیت، مفاصل ران اغلب در حالت چرخش داخلی قرار میگیرند و اگر این الگو بهطور مکرر تکرار شود، ممکن است همان الگوی چرخشی در زمان راه رفتن نیز مشاهده شود. در نتیجه، در برخی کودکان چرخش پنجه پا به سمت داخل هنگام راه رفتن دیده میشود.
از سوی دیگر، راه رفتن صحیح نیازمند استفاده متعادل از دامنههای حرکتی مختلف مفاصل لگن، زانو و مچ پا است. نشستن قورباغهای در صورت غالب بودن، میتواند باعث شود برخی از این دامنههای حرکتی کمتر مورد استفاده قرار گیرند و الگوی گامبرداری بهصورت یکنواخت و محدود شکل بگیرد. این موضوع بهویژه زمانی اهمیت دارد که کودک در سنین بالاتر همچنان به این نوع نشستن وابسته باشد.
همچنین، نشستن قورباغهای نیاز کمتری به درگیری عضلات مرکزی بدن دارد. در صورت تداوم این وضعیت، مشارکت این عضلات در کنترل تعادل کاهش پیدا میکند و این مسئله میتواند هنگام راه رفتن، بهخصوص در تغییر جهت یا حرکت روی سطوح مختلف، تاثیرگذار باشد. به همین دلیل، بررسی ارتباط بین نشستن قورباغهای و الگوی راه رفتن کودک باید بر اساس میزان تکرار این وضعیت و سن او انجام شود.
آیا نشستن قورباغهای نشانه مشکل خاصی است؟
نشستن قورباغهای در کودکان بهطور کلی بهتنهایی نشانه یک مشکل خاص یا اختلال پزشکی محسوب نمیشود. این الگوی نشستن در بسیاری از کودکان، بهویژه در سنین پایین، دیده میشود و اغلب به ویژگیهای طبیعی رشد حرکتی مرتبط است. با این حال، در برخی شرایط خاص، نیاز به بررسی دقیقتری دارد.
کودکانی که انعطافپذیری مفاصل بالایی دارند، نشستن قورباغهای میتواند صرفا نتیجه دامنه حرکتی زیاد مفاصل لگن و ران باشد. در این حالت، کودک بهراحتی میتواند در وضعیت W شکل بنشیند و این موضوع بهخودیخود غیرطبیعی تلقی نمیشود.
در مقابل، اگر نشستن قورباغهای بهصورت الگوی غالب و مداوم دیده شود و کودک بهسختی از سایر حالتهای نشستن استفاده کند، ممکن است نشاندهنده نیاز به ارزیابی بیشتر باشد. طی چنین شرایطی، بررسی الگوهای حرکتی، تعادل و نحوه استفاده از عضلات اهمیت پیدا میکند. بهطور کلی، نشستن قورباغهای زمانی میتواند مورد توجه قرار گیرد که:
- با افزایش سن همچنان بدون تغییر باقی بماند.
- همراه با محدودیت در تنوع حرکتی باشد.
- بهعنوان تنها وضعیت نشستن کودک استفاده شود.
در مجموع، نشستن قورباغهای اصولا نشانه مشکل خاصی نیست، اما تداوم و وابستگی به این الگو میتواند نیازمند بررسی تخصصی باشد تا از شکلگیری عادتهای حرکتی نامناسب جلوگیری شود.
نشستن مدل قورباغه ای چگونه باعث ایجاد پای پرانتزی میشود؟
نشستن مدل قورباغهای در دراز مدت یکی از عوامل موثر در شکلگیری پای پرانتزی در کودکان باشد. در این وضعیت، زانوها به سمت داخل خم شده و پاها در دو طرف بدن، با زاویه باز و چرخش به بیرون قرار میگیرند. این نحوه قرارگیری مکرر و طولانی مدت پاها، فشار نامتعادلی را به مفاصل زانو و لگن وارد میکند و باعث میشود استخوانها و عضلات در جهتهای غیرطبیعی رشد کنند. در نتیجه، انحنای طبیعی پاها ممکن است تغییر یافته و الگوی غیرنرمالی مثل ژنوواروم (Genu Varum) یا همان پای پرانتزی شکل بگیرد. این تغییرات اگر در سالهای اولیه رشد اصلاح نشوند، میتوانند به مشکلات حرکتی، درد مفاصل و حتی اختلال در نحوه راه رفتن کودک در آینده منجر شوند.
شاید این مطلب برای شما مفید باشد: پای ضربدری
اصلاح نشستن W میتواند از بدشکلی پا جلوگیری کند؟
اصلاح نشستن مدل W در کودکان میتواند نقش مهمی در پیشگیری از بدشکلی پاها، از جمله پای پرانتزی و چرخش غیرطبیعی اندام تحتانی، ایفا کند. هنگامی که کودک به طور مداوم در وضعیت W مینشیند، مفاصل ران، زانو و مچ پا در حالتهای غیرارگونومیک قرار میگیرند که در صورت تداوم، ممکن است بر رشد استخوانها و عضلات تاثیر منفی بگذارند.
با اصلاح به موقع این عادت و جایگزینی آن با حالتهای نشستن سالم مانند چهارزانو یا پا دراز، فشارهای نامناسب از مفاصل کاهش یافته و از تغییر شکل طبیعی پاها جلوگیری میشود. این اصلاح نه تنها به بهبود وضعیت اسکلتی کمک میکند، بلکه رشد حرکتی، تعادل و هماهنگی عضلات را نیز بهبود میبخشد. بنابراین، مداخله زودهنگام و مستمر در تغییر این عادت، میتواند از بروز مشکلات بلندمدت جلوگیری کند. توصیه ی ما این است برای درمان زودهنگام و پیشگیری از عوارض جبران ناپذیر به مطب دکتر احمدرضا میربلوک مراجعه کنید.
عوارض احتمالی نشستن قورباغهای در کودکان
در صورت تداوم و استفاده مکرر از نشستن قورباغهای، این الگوی نشستن میتواند بر نحوه استفاده از مفاصل و الگوهای حرکتی کودک تاثیر بگذارد. مهمترین عوارض احتمالی نشستن قورباغهای در کودکان عبارتاند از:
- کاهش تنوع الگوهای حرکتی: تکرار مداوم نشستن قورباغهای میتواند باعث شود کودک کمتر از سایر حالتهای استاندارد نشستن استفاده کند.
- درگیری نامتعادل مفاصل لگن و ران: قرارگیری مداوم مفاصل در وضعیت چرخش داخلی ممکن است باعث استفاده بیشازحد از یک دامنه حرکتی خاص شود.
- کاهش فعالیت عضلات مرکزی بدن: این نوع نشستن نیاز کمی به فعالسازی عضلات شکم و کمر دارد و در صورت تداوم، مشارکت این عضلات کاهش پیدا میکند.
- تثبیت الگوهای حرکتی نامناسب: نشستن قورباغهای در صورت تکرار طولانی مدت میتواند به یک عادت حرکتی پایدار تبدیل شود.
- تاثیر بر تعادل و هماهنگی حرکتی: وابستگی به این وضعیت ممکن است فرصت تمرین الگوهای تعادلی متنوع را محدود کند.
- کاهش استفاده از وضعیتهای نشستن صحیح: در این شرایط، کودک کمتر از حالتهایی استفاده میکند که ستون فقرات را در وضعیت فعالتری قرار میدهند.
این عوارض عمدتا زمانی اهمیت پیدا میکنند که نشستن قورباغهای به صورت مداوم و طولانیمدت در الگوی حرکتی کودک باقی بماند.
5 اشتباه رایج والدین در برخورد با نشستن قورباغهای کودکان
در برخورد با نشستن قورباغهای، تفاوت اصلی بین یک اصلاح موثر و یک اقدام کماثر، اغلب به روش اجرا برمیگردد. برخی واکنشها در ظاهر درست به نظر میرسند، اما به دلیل نحوه انجام، باعث تداوم الگو یا بیاثر شدن اصلاح میشوند. در ادامه، هر مورد بهصورت کامل توضیح داده شده است.
اجبار کودک به تغییر فوری وضعیت نشستن
رایجترین اشتباه، تغییر دادن ناگهانی و تکراری وضعیت کودک در هر بار نشستن است. این روش معمولا پایدار نیست، چون کودک هنوز الگوی جایگزین را یاد نگرفته و فقط برای لحظهای از آن حالت خارج میشود. علاوه بر این، اصلاح نشستن یک مهارت حرکتی است و مهارت حرکتی با تکرار درست و تدریجی تثبیت میشود، نه با قطع ناگهانی. اگر کودک در طول روز چندین بار مجبور به تغییر سریع وضعیت شود، احتمال مقاومت رفتاری و بازگشت به همان حالت قبلی افزایش پیدا میکند. در اصلاح اصولی، هدف این است که کودک بتواند خودش حالت مناسب را انتخاب کند، نه اینکه صرفا از یک حالت منع شود.
تمرکز بیش از حد بر منع کردن بهجای آموزش
بسیاری از والدین به کودک میگویند اینطوری ننشین، اما توضیح نمیدهند چطور بنشیند. در نتیجه کودک برای ادامه فعالیت خود، دوباره به همان وضعیت قبلی برمیگردد؛ چون سادهترین گزینه برای او همان نشستن قورباغهای است. اصلاح زمانی موثر است که بهجای دستور کلی، چند حالت نشستن مشخص و قابل اجرا به کودک نشان داده شود؛ مثل نشستن چهارزانو، پاهای کشیده در جلو یا نشستن روی صندلی مناسب. همچنین باید این حالتها در موقعیتهای واقعی مثل زمان بازی روی زمین تمرین شوند تا تبدیل به الگوی غالب شوند.
برای مشاوره و معاینه میتوانید به دکتر احمدرضا میربلوک مراجعه کنید. مطب ایشان در آدرس تهران، خیابان شریعتی، بالاتر از میرداماد، نرسیده به مترو شریعتی، کوچه فلسفی، پلاک ۵، ساختمان پرشین، طبقه ۲ واقع میباشد.
نادیده گرفتن تداوم نشستن قورباغهای
برخی والدین نشستن قورباغهای را همیشه طبیعی تلقی میکنند و هیچ توجهی به میزان تکرار آن ندارند. مسئله اصلی در این موضوع، تداوم و غالب بودن است، نه یک یا دو بار نشستن در روز. اگر کودک بیشتر زمان نشستن خود را در حالت W شکل میگذراند و بهندرت از وضعیتهای دیگر استفاده میکند، احتمال تثبیت عادت حرکتی افزایش پیدا میکند. بیتوجهی در این شرایط باعث میشود فرصت اصلاح ساده و کمهزینه در سنین پایین از دست برود و اصلاح الگو در سنین بالاتر دشوارتر شود. بنابراین معیار تصمیمگیری باید میزان تکرار، مدتزمان نشستن و سن کودک باشد.
استفاده از توصیههای غیرتخصصی و نسخههای یکسان برای همه کودکان
گاهی والدین بر اساس توصیههای عمومی یا تجربه اطرافیان، راهکارهایی را اجرا میکنند که برای همه کودکان مناسب نیست. نشستن قورباغهای میتواند دلایل متفاوتی داشته باشد؛ از انعطافپذیری بالا تا الگوی حرکتی تثبیتشده. وقتی علت مشخص نباشد، اجرای راهکارهای کلی ممکن است نتیجه مطلوب ندهد. همچنین بعضی توصیهها ممکن است به سمت افراط بروند؛ مثل منع کامل هر نوع نشستن روی زمین یا تمرینهای نامتناسب با سن کودک. رویکرد اصولی این است که ابتدا الگوی نشستن، نحوه راه رفتن و وضعیت حرکتی کلی کودک مشاهده شود و سپس روش اصلاح انتخاب شود.
در صورتی که قصد مراجعه به مطب دکتر میربلوک را دارید میتوانید به آدرس زیر مراجعه کنید.
بیتوجهی به محیط نشستن کودک
محیطی که کودک در آن بازی میکند و مینشیند، نقش مستقیم در انتخاب حالت نشستن دارد. اگر سطح نشستن لغزنده باشد، فضای نشستن محدود باشد یا ارتفاع میز و صندلی با قد کودک تناسب نداشته باشد، کودک برای حفظ ثبات بیشتر به سمت نشستن قورباغهای میرود. در برخی موارد، کودک روی زمین بازی میکند اما ابزار یا سطح بازی طوری تنظیم شده که او مجبور میشود مدت طولانی در یک وضعیت ثابت بماند. اصلاح زمانی کاملتر میشود که محیط نیز اصلاح شود؛ یعنی فضای کافی برای تغییر وضعیت وجود داشته باشد، صندلی کودک ارتفاع استاندارد داشته باشد و در فعالیتهای طولانی، فرصت جابهجایی و تنوع حالتهای نشستن فراهم شود.
روشهای اصلاح نشستن قورباغهای کودکان
اصلاح نشستن قورباغهای در کودکان نیازمند رویکردی تدریجی و مبتنی بر آموزش صحیح الگوهای حرکتی است. هدف از این فرآیند، حذف ناگهانی این وضعیت نیست، بلکه کاهش وابستگی کودک به آن و افزایش استفاده از حالتهای استاندارد نشستن است. در ادامه، هر یک از روشهای اصلاح بهصورت کامل توضیح داده شدهاند.
آموزش وضعیتهای صحیح نشستن
آموزش وضعیتهای صحیح نشستن، پایه اصلی اصلاح نشستن قورباغهای محسوب میشود. کودک باید بهصورت عملی با حالتهایی مانند نشستن چهارزانو، نشستن با پاهای کشیده در جلو یا نشستن روی صندلی متناسب با قد خود آشنا شود. تکرار این الگوها در طول روز باعث میشود کودک بهتدریج آنها را بهعنوان وضعیتهای طبیعی نشستن بپذیرد و استفاده از نشستن قورباغهای کاهش پیدا کند.
ایجاد تنوع در حالتهای نشستن
یکی از دلایل تداوم نشستن قورباغهای، استفاده مکرر از یک الگوی حرکتی ثابت است. ایجاد تنوع در حالتهای نشستن باعث میشود مفاصل و عضلات در دامنههای حرکتی متفاوتی درگیر شوند. تغییر مداوم وضعیت نشستن، وابستگی به یک حالت خاص را کاهش میدهد و به شکلگیری الگوهای حرکتی متعادلتر کمک میکند.
تقویت عضلات مرکزی بدن
نشستن قورباغهای به دلیل ایجاد ثبات بالا، نیاز کمی به درگیری عضلات مرکزی دارد. تقویت عضلات شکم، کمر و لگن باعث میشود کودک بتواند تعادل خود را در وضعیتهای نشستن استاندارد بهتر حفظ کند. با افزایش توان این عضلات، تمایل کودک به استفاده از حالتهایی که نیاز به کنترل تنه کمتری دارند، کاهش پیدا میکند.
اصلاح تدریجی و بدون اجبار
اصلاح این الگوی نشستن باید بهصورت تدریجی و بدون اعمال فشار انجام شود. اجبار کودک به تغییر وضعیت میتواند باعث مقاومت حرکتی شود و نتیجه معکوس داشته باشد. جایگزینی آرام و مداوم وضعیتهای صحیح، همراه با تکرار و یادآوری مناسب، روش موثرتری برای اصلاح نشستن قورباغهای است.
توجه به محیط نشستن کودک
محیطی که کودک در آن مینشیند نقش مهمی در انتخاب وضعیت نشستن دارد. استفاده از صندلی و میز متناسب با قد کودک، ارتفاع مناسب سطح بازی و فراهم کردن فضای کافی برای حرکت، میتواند کودک را به استفاده از حالتهای استاندارد نشستن هدایت کند. محیط نامناسب، احتمال انتخاب نشستن قورباغهای را افزایش میدهد.
بررسی تخصصی در صورت تداوم
اگر نشستن قورباغهای با وجود اجرای روشهای اصلاحی همچنان ادامه داشته باشد، ارزیابی تخصصی اهمیت پیدا میکند. این بررسیها عمدتا شامل ارزیابی دامنه حرکتی مفاصل، الگوهای حرکتی و تعادل بدن است. تشخیص دقیق علت، امکان انتخاب راهکار مناسبتر را فراهم میکند.
